Ćwicz rozpoznawanie i użycie sygnałów zgody, niezgody, zaskoczenia i dygresji w nieformalnych dialogach. Zwróć uwagę na ton, wypełniacze i kolokwializmy.
Szczerze mówiąc, nie jestem za tym pomysłem.
Wiesz? Moim zdaniem przesadził.
Spoko, możemy poczekać do jutra.
No co ty!, to wcale nie było śmieszne.
No więc... zmieniam temat.
Uważam, że powinniśmy jej wysłuchać.
Stary, nie denerwuj się.
Mówili, wiesz, tak jakby byli kompletnie spokojni.
La verdad es que estoy cansado de este tema.
Pues no sé, podemos verlo luego.
Me parece que no me has entendido.
Opino que deberíamos pedir perdón.
¡Qué va!, si yo no dije eso.
Vale, pero te llamo más tarde, ¿sabes?
Tío, relájate, no es para tanto.
Y ella iba en plan súper segura.
Wyrażenie „vale” w rozmowie często oznacza zgodę lub akceptację („ok”).
„¡Qué va!” używa się, aby łagodnie poprosić o powtórzenie.
„Pues” bywa używane, żeby zyskać czas na zastanowienie lub wprowadzić nowy temat.
„En plan” to kolokwialny wypełniacz znaczący „w sensie”, a nie „plan”.
„Me parece” i „opino que” wyrażają opinię, ale „opino que” brzmi nieco bardziej formalnie.
„¿Sabes?” na końcu zdania może sygnalizować sprawdzanie, czy druga osoba nadąża.
„Tío” zawsze odnosi się do krewnego (wujka) i nie używa się go w znaczeniu potocznym.
„La verdad es que” zwykle zapowiada szczerą ocenę lub przyznanie się do czegoś.