Poćwicz pierwszy okres warunkowy w kontekście codziennych nawyków i realnych, przyszłych sytuacji
Jeśli będzie ładna pogoda, pojedziemy po południu na plażę.
Jeśli będę miał czas wieczorem, zadzwonię do ciebie.
Jeśli nie zjesz śniadania, będziesz głodny na spotkaniu.
Jeśli on się dziś pouczy, jutro zda egzamin.
Jeśli spóźnimy się na autobus, weźmiemy taksówkę.
Jeśli on znowu się spóźni, nie wpuścimy go na spotkanie.
Jeśli ona dziś nie zje kolacji, w nocy będzie głodna.
W pierwszym okresie warunkowym po hiszpańsku w zdaniu z "si" używamy czasu teraźniejszego, nawet jeśli mówimy o przyszłości.
Zdanie: "Si llueve, nos quedamos en casa" opisuje raczej ogólną rutynę niż jednorazową, przyszłą sytuację.
Zdanie: "Si estudias, aprobarás el examen" to przykład pierwszego okresu warunkowego z realnym, możliwym warunkiem.
Zdanie: "Si no comes, tendrás hambre" jest niepoprawne, bo w języku hiszpańskim po "si" trzeba użyć czasu przyszłego.
W zdaniach rozpoczynających się od "cuando" lub "en cuanto" o przyszłości (np. "kiedy skończę, zadzwonię") używa się w hiszpańskim tego samego schematu co po "si": czasu teraźniejszego + przyszłego.
Zdanie: "En cuanto tengo tiempo, te llamaré" jest poprawne, gdy mówimy o konkretnej, jednorazowej przyszłej sytuacji.
Różnica między "Si llueve, nos quedamos en casa" a "Si llueve, nos quedaremos en casa" polega m.in. na tym, że pierwsze zdanie opisuje zwyczaj, a drugie raczej jednorazową, przyszłą decyzję.