Ćwiczenie analizy, jak hiszpańskie czasy proste i złożone (presente, imperfecto, perfecto, indefinido, futuro, pluscuamperfecto) wyrażają domyślność, pewność, dystans i uprzejmość w neutralnych opisach i relacjach.
Według raportu zmiany w przepisach wynikają głównie z presji ze strony klientów.
Jest już po dziewiątej, więc on pewnie nadal rozmawia z klientem.
Gdy do mnie zadzwoniłeś, już dawno wcześniej wysłałem raport do dyrekcji.
Jeśli to dla pana nie kłopot, czy mógłby pan doprecyzować ostatni punkt umowy?
Prawdopodobnie dlatego tak szybko odpisali, że wcześniej mieli już wszystko przygotowane.
Z tego, co mi mówisz, wnioskuję, że wcześniej już doszliście do porozumienia.
A estas horas ya habrá salido de la oficina, así que no creo que conteste al correo.
En aquella época la empresa funcionaba como una familia y casi nadie discutía las decisiones del director.
El responsable me comentó que ya habían revisado el contrato antes de enviarlo al cliente.
¿Sería tan amable de indicarme dónde se encuentran los formularios para las reclamaciones?
Según parece, el comité ha tomado la decisión sin consultar a los departamentos afectados.
Zdanie „Estará en casa, porque no responde al teléfono” to neutralne stwierdzenie faktu w czasie przyszłym, bez domyślności.
W zdaniu „Cuando llegó el director, ya habíamos empezado la reunión” czas pluscuamperfecto („habíamos empezado”) sygnalizuje, że rozpoczęcie spotkania nastąpiło przed przyjściem dyrektora.
Konstrukcja „¿Podría explicarme...” z czasem condicional jest postrzegana jako mniej uprzejma niż „¿Puede explicarme...”, bo wprowadza dystans.
W zdaniu raportowym „Los cambios se producen por causas ajenas a la empresa” użycie presente de indicativo nadaje wypowiedzi charakter ogólnej, pozaczasowej zasady.
Wyrażenie „Según parece” należy do tzw. „marcadores de evidencialidad”, bo sygnalizuje, że mówiący opiera się na pośrednich źródłach informacji.