Poćwicz tworzenie spójnych, akademickich wypowiedzi po hiszpańsku z użyciem pronombres relativos, oraciones de relativo, participio, oraciones impersonales oraz strategii reformulación i paráfrasis dla zachowania koreferencji.
Przedstawione powyżej wyniki, które zostały już częściowo omówione w rozdziale trzecim, wymagają dalszej reformulacji, aby uniknąć niejasności.
Zaktualizowane wytyczne, których treść została uzgodniona z wszystkimi zainteresowanymi stronami, zostaną opublikowane w formie załącznika.
W niniejszym raporcie wykorzystano liczne parafrazy, które mają na celu uproszczenie terminologii bez utraty precyzji.
W prezentacji ustnej zastosowano bezosobowe konstrukcje, dzięki którym uwaga słuchaczy została skierowana na dane, a nie na prelegenta.
Sekcja, w której omówiono wyniki badań, została napisana językiem na tyle technicznym, że konieczna okazała się dodatkowa parafraza.
W formalnych oraciones de relativo w języku hiszpańskim konstrukcja "cuyo" służy do wyrażania relacji dzierżawczej (np. "cuyo contenido"), a nie może zastępować prostego "que" w funkcji dopełnienia bliższego.
W tekstach naukowych formy participio (np. "realizado", "acordado") są często używane jako środki budowania koreferencji, ponieważ pozwalają skracać zdania i unikać powtórzeń podmiotu.
Oraciones impersonales z "se" (np. "se ha demostrado que...") sprzyjają spójności w raportach, ponieważ przesuwają uwagę z autora wypowiedzi na sam proces lub wyniki.
Strategie reformulación i paráfrasis w języku hiszpańskim są sprzeczne z zasadą spójności, ponieważ wprowadzają dodatkowe, zbędne odniesienia do tych samych treści.
W zdaniu formalnym "Se adoptaron medidas, lo que fue valorado positivamente" konstrukcja "lo que" jest stylistycznie równie formalna jak "lo cual" i może być użyta bez różnicy rejestru.